In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen op 25 april aanstaande, beschrijft de correspondent van de BBC in Havana, Fernando Ravsberg het Cubaanse verkiezingssysteem. De partijdiscipline maakt dat eenmaal verkozen volksvertegenwoordigers nooit volop voor de rechten van hun kiezers kunnen opkomen omdat voortdurend het ‘concept van de eenheid’ overheerst. Men wordt immers verwacht de partijlijn te volgen. Ravsberg constateert dat in de 35 jaar dat het Cubaans parlement nu bestaat, nog nooit 1 van de officiële voorstellen door de volksvertegenwoordigers werd afgewezen.

Aanstaande maandag worden de kandidaten gekozen voor de gemeenteraadsverkiezingen in mijn wijk. Dat gebeurt midden op straat, die vervuild is door uitwerpselen. Een van de rioleringen is al lange tijd kapot en de vorige afgevaardigde van de wijk is er niet in geslaagd deze te laten reparen.

Niet omdat hij slecht of ongeïnteresseerd is maar omdat niemand de moeite doet en met alle macht bij hem op aan te drinken. Bij de volgende verkiezingen zullen ze zeker een andere man kiezen maar dat betekent niet dat het riool niet langer vuil water over straat laat stromen in onze buurt.

Ik ga door een modderpoel hink-stap-sprong naar huis en herlees een interview met socioloog Aurelio Alonso. Hij zegt me dat de grote uitdaging voor de Cuba de institutionalisering van de Revolutie is. Ervoor zorgen dat de instituten functioneren, zodat ieder zijn rol speelt en het land gezamenlijk wordt geleid.

Als buitenlandse journalist is het niet mijn taak te bepalen welk politiek systeem Cuba moet hebben. Ik beperk me tot een beschrijving van de bestaande organismen. Ik denk dat de Poder Popular in dit proces een sleutelrol speelt tussen de basis en het parlement. Het zou veel makkelijker zijn als we effectieve vertegenwoordiger in mijn wijk hadden die onafhankelijk kon functioneren. En ik er hou rekening met het feit dat in het 35-jarig bestaan van dit instituut nog nooit een van de 600 afgevaardigden tegen een officieel voorstel stemde.

Zelfs Raúl Castro stelde deze ‘eenheid’ ter discussie. Vorig jaar sprak hij over ‘de valse unanimiteit die schadelijk is en dat men het debat moet stimuleren en de gezonde tegenstellingen, want daar komen de beste oplossingen vandaan.’  Men is zelfs zo gewend aan deze ‘unanimiteit’ dat wanneer een lid van de Staatsraad (de uitvoerende macht van het parlement) met 98,5% wordt verkozen, de onrust zo groot is dat de president zich gedwongen ziet hem publiekelijk te verdedigen. De volksvertegenwoordigers zijn zeker geen ‘ideologische klonen’ maar ze worden beheerst door het concept van ‘de eenheid’ dat gebaseerd is op het principe dat ‘alles wat van boven komt (of het nu de Staatsraad of het Politbureau van de Communistische Partij is, kortom de centra van de macht) niet ter discussie wordt gesteld.

Bron, Fernando Ravsberg, 4 maart 2010

Cartoon de Staatscourant meldt de 78ste verjaardag van Raul Castro:
Arriba los Manos Abajo Raul/ Applaus! Weg met Raul