De zenuwen staan op scherp want het geld raakt op en niemand durft het gesprek over het vervolg aan. De dissidentie in Cuba en in het bijzonder de anti-Castro beweging in Miami kunnen wel eens zonder middelen komen zitten. De bron, die Bush met tientallen miljoen dollar vulde, is opgedroogd.
.
De oproepen uit Cubaanse ballingenkringen klinken wanhopig. Frank Hernández van de Grupo de Apoyo a la Disidencia, met de hoofdzetel in Miami, zei al eerder ‘dat we onze zaken kunnen inpakken en de winkel sluiten’ als er een einde komt aan de 6 miljoen dollar die men uit Washington ontvangt. Frank Calzón van het Centro para una Cuba Libre, klonk nog dramatischer:
‘Als het zo doorgaat, zal het het hele programma voor de democratie verdwijnen.” Het probleem is dat zijn groep sinds vorig jaar geen financiën meer ontvangt van de Democratische administratie.
Grupo de Apoyo a la Disidencia
Centro para una Cuba Libre
Voormalig president George W. Bush gaf 40 miljoen dollar aan de castristen in Miami, die bedoeld waren voor dissidenten in Cuba, met het doel een sterke oppositiebeweging te vormen die er in zou slagen het Cubaanse regime omver te werpen. Maar de werkelijkheid was wel even anders. Volgens de Fundación Nacional Cubano-americana /Cuban American Foundation, werd 80% van de fondsen gebruikt om de organisatie zelf in stand te houden.
.
De Amerikaanse rekenkamer bekritiseerde ook het misbruik van fondsen. Een medewerker van het Centro para una Cuba Libre kwam in de gevangenis terecht vanwege de diefstal van 600 000 dollar. Ballingen van andere groepen moesten zich verantwoorden vanwege de aankoop van chocolade, leren jacks en elektrische zagen zogenaamd om la lucha/de strijd te bevorderen.
.
(Politici in Washington zullen sommige termen uit het Cubaanse woordgebruik misschien verkeerd hebben uitgelegd. Als een Cubaan je zegt estoy en la lucha / ik voer strijd, heeft dat lang niet altijd betrekking op politieke strijd maar is het ook een manier om te zeggen via ‘informele kanalen’ op zoek naar geld te zijn.)
.
De interne dissidentie in Cuba zelf bleef niet buiten dit debat. Er zijn drie groepen te onderscheiden. Een minderheid die geen geld wil ontvangen van de Amerikanen omdat ‘dat juist een voorwendsel is, ons uit te maken voor huurlingen.’ Maar de grote meerderheid acht het legitiem om geld uit Washington te ontvangen. Alleen verschillen ze over de weg waarlangs het geld in Cuba terechtkomt. Sommigen kiezen voor het kanaal Miami terwijl er anderen meer voor directe leveranties van steun is.
Kees, een kleine (Freudiaanse) type-fout: ik denk dat met de ‘castristen in Miami’ juist de anti-castristen of anders de castraten (impotenten/onmachtigen) worden bedoeld
Even serieus nu. Ongetwijfeld zal bij alle afwegingen over de overheidssteun aan de anti-Cuba lobby hebben meegespeeld wat nu eigenlijk het effect is. Bijna een jaar geleden schreef Ivette Leyva Martinez in een artikel in El Nuevo Herald het huisorgaan van de anti-Cuba beweging in Miami, waarvan een gedeeltelijke vertaling is terug te lezen op het blog van 16 maart 2009 op deze site, al dat mijn in eigen gelederen ook al toegeeft dat de hele ‘democratische oppositie’ op Cuba uit feitelijk niets voorstelt en eigenlijk bestaat uit een paar losse individuen die elkaars bloed wel kunnen drinken en hun bestaan danken aan sponsoring vanuit de VS en aanverwante landen en fondsen.
Een paar citaten:
“…de belangrijkste activiteiten bestaan uit het voorbereiden van documenten en het afleggen van verklaringen voor de internationale pers..”. “Het Project Varela slaagde er ook niet in de oppositie te verenigen. Erger nog enkele opposanten vielen het initiatief keihard aan om nog maar niet te spreken over die personen in ballingschap die het Payá’s initiatief veroordeelden….” “De oppositie slaagde ze er niet in de persoonlijke rivaliteiten aan de kant te zetten…”. “…..lijken de Damas de Blanco ook veel van hun glans verloren te hebben …”. “Disputen over geld dat vanuit het buitenland wordt toegezonden, verdachtmakingen en wederzijdse beschuldigingen, onzorgvuldige berichten over schendingen van mensenrechten door enkele activisten en enkele onafhankelijke journalisten, schaden ook het beeld van de dissidenten in Cuba”. “…De overmakingen uit het buitenland functioneren als een vorm van salaris voor sommige leden van oppositiegroepen in plaats van een vorm van vergoeding van kosten en hulp…. het toesturen van geld… is (een) tweezijdig zwaard dat met uiterste voorzichtigheid gehanteerd moet worden, bijvoorbeeld door instituten met particuliere fondsen.”
Kortom: de dissidenten op Cuba vormen een minuscule minderheid van querulanten die iedere aansluiting bij de rest van de bevolking missen en alleen nog maar bestaan dankzij de steun uit het buitenland en het is niet ten onrechte dat de regering van de VS in deze tijden waarin de broekriem moet worden aangehaald kritisch kijken naar de besteding van overheidsgelden.